Verborgen rijkdommen by Nora Roberts

Author:Nora Roberts
Language: nld
Format: mobi
Published: 2010-10-20T06:59:59+00:00

-10-

Finley's huis was als een museum voor zijn idealen. Het was hoog in de heuvels boven Los Angeles gebouwd door een filmregisseur wiens voorliefde voor grootse projecten zijn middelen te boven was gegaan. Zodra Finley het had gekocht, had hij een kostbaar alarmsysteem laten aanleggen, een overdekt zwembad voor de zeldzame regenachtige dagen laten bouwen en een hoge stenen muur om zijn eigendom laten optrekken. Finley was een voyeur, maar zelf wilde hij niet bekeken worden.

Net als in zijn kantoor waren de muren van elke kamer wit, evenals de tapijten, de tegels en de gebleekt houten vloeren. Alle kleur kwam van zijn kostbaarheden. Op elke tafel, op elke plank, in elke nis stond een of ander meesterwerk waar hij naar gehunkerd had. Maar als het ene hem begon te vervelen, zoals altijd gebeurde, kocht hij weer iets anders.

Hij was nooit tevreden.

Finley wachtte in de grote slaapkamer. Werken van Pissarro, Morisot en Manet sierden de witte zijdezachte muren. De meubels waren overdadig barok, van het ingelegde Lodewijk-XVI-bureau tot de nachtkastjes met de cabrioolpoten. Boven zijn hoofd verspreidden drie kroonluchters van Waterford-glas hun licht. Het zestiende-eeuwse hemelbed was een massief eiken kolos, compleet met hemel, hoofd- en voeteneinde.

Hij zette de monitor aan. Hij zag hoe de kok in de keuken de lunch bereidde - de fazantesalade waar hij om gevraagd had.

Finley schakelde over naar de ontvangstkamer. Hij zag DiCarlo van een glas sodawater nippen, met de ijsblokjes rammelen en aan zijn das trekken. Dat was mooi. De man was nerveus. Overmoed baart fouten. Hij bedacht dat hij de arme jongen spoedig maar eens met rust zou laten. Tenslotte had hij de handelswaar twee dagen voor de afgesproken datum bezorgd.

Misschien zou hij DiCarlo's arm toch maar niet laten breken.

-

DiCarlo trok weer eens aan zijn das. Hij kon het gevoel dat hij bekeken werd niet van zich afzetten. Hij nam nog een slok en lachte om zichzelf. Iedereen zou het gevoel hebben dat hij bekeken werd, meende hij, als hij in een kamer zat met honderd standbeelden en schilderijen. Al die ogen. Geschilderde ogen, glazen ogen, marmeren ogen.

DiCarlo stond op om de schatten te bekijken. Het was een goed teken, dacht hij, dat Finley hem bij zich thuis had uitgenodigd in plaats van op kantoor. Dat maakte het wat vriendschappelijker. Door de telefoon had Finley tevreden geklonken. DiCarlo dacht dat hij het probleem van het ontbrekende schilderij wel kon gladstrijken.

‘Meneer DiCarlo, ik hoop dat ik u niet te lang heb laten wachten.’

‘Nee, meneer. Ik heb uw collectie bewonderd.’

‘Ik zal u na de lunch een rondleiding geven.’ Finley bekeek nieuwsgierig DiCarlo's gehavende gezicht. ‘Mijn hemel. Hebt u een ongeluk gehad?’

‘Ja.’ DiCarlo betastte zijn nek. De herinnering aan Dora's tanden deed hem opnieuw koken van woede. ‘Niets ernstigs.’

‘Ik ben blij dat te horen. Ik hoop dat uw plannen voor de feestdagen niet in het ongerede zijn geraakt door dit reisje. Ik had u pas over een dag of twee verwacht.’

‘Ik wilde u de resultaten zo snel mogelijk komen brengen.’

Finley glimlachte toen hij het geluid van de deurbel door de hal hoorde galmen.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.